Gitti

Birlikte büyüdüğüm uzaktan akraba olmamıza rağmen kardeşimden ayırmadığım Reisi kankardeşimi dün askere yolladık.. Çok bomba bir eğlencenin ardından o göz yaşları hiç yakışmadı kimseye... Sesim hala kısık konuşamıyorum.. Kaburgalarım ağrıyor seni uğurlarken her köşe başında el freni çektik ya... Askerin kralı Karabayırlı.. Karabayır ovası asker yuvası.. Asker gidecek geri gelecek.. offf beee daha neler neler.. Hele yolu kapatıp İstiklal Marşı okumamız.. Caminin önünden geçerken Allah u Ekber diye bağırmamız :) Onca fırlamalığı yaparken senin gideceğinin farkına varamamıştım.. Berberde saçları kestirirken bile anlayamamıştım olayın ciddiyetini.. Ama sen bindiğin anda otobüse içimden bişey gitti sanki kötü oldum.. Sanki koca dünyada yalnız başıma kaldım.. Hele O a.k PKK lılarına rağmen okuttuğumuz İstiklal Marşından sonra otobüsün basıp gitmesi.. Ne biliyim yaa tarif edilemiyor bunları neden yazıyorum onuda bilemiyorum belkide sen yoksun diye anlatacak kimsem yok diye yazıyorum.. Ama Reis sakın gözün arkada kalmasın bıraktığın herşey (herkez) bana emanet..

Bahriyeli Orhan Yalçına sevgilerle